Veertig dagen, een weg naar het leven.

Van Jezus wordt gezegd dat hij de weg wijst naar leven uit de dood.
Met de dood kan alles bedoeld zijn: verstikt in eigenbelang of opgesloten in een groep,
klein gehouden, gebonden door regels van anderen, vastgenageld aan tradities.
Leven ‘ in de eeuwigheid’ verwijst naar een aarde waar recht wordt gedaan, waar mensen als bomen kunnen groeien en vrucht dragen, naar bevrijding uit de netten van de dood waarin mensen verstrikt raken.

Traditioneel wordt op de eerste twee zondagen gelezen over het begin van de weg van Jezus: hoe hij in de doodswoestijn de verleiding van macht en rijkdom weerstaat. Hij gaat voor in het spoor van God met mensen.
De bevestiging daarvan komt aan het licht op de berg waar Jezus wordt vergezeld door Mozes en Elia, mensen die hem vóór hem die weg gestalte gaven.
De drie zondagen daarna gaan over het water als levensbron,
het licht als beeld van de Eeuwige en van zijn heil en gerechtigheid.

De zesde zondag, Palmzondag, vormt het scharnier dat naar Pasen leidt: enerzijds de herinnering aan de intocht van Jezus als vredesvorst in Jeruzalem, anderzijds de herinnering aan zijn lijden dat daar begint.

Van woestijn naar paastuin: een weg om bij stil te staan.
Van los zand naar vruchtbare aarde waarin een graankorrel sterft om brood te worden.